Geweldig om zelf in actie te komen. Hoe was de opstartperiode?
Wat eerst een plannetje met een glimlach bij een glaasje wijn was werd ineens reëel doordat de baas van het schilderbedrijf Van Toorn in Rijswijk enthousiast bleek te zijn over ons verhaal: oud school meubilair van een schooltje in Brummen naar een school in Gambia brengen. Hij schonk ons spontaan zijn oude, goed onderhouden Mercedes MB bestel busje. Dat was voor ons het teken: wij gaan - hoe dan ook! Op school heb ik de Open Middag georganiseerd waarbij het project een belangrijke plaats kreeg. Er zijn toen veel kinderen actief geworden en hebben allerlei spulletjes gemaakt om te verkopen. Foelke Vos van de Stichting toonde een filmpje voor de hele school en de bezoekers. Zo kwam de J&M Roots Nursery school goed in beeld. Michiel ontwierp onze website, ik ontwierp een folder die wij rond hebben gedeeld. Ook de naam van ons team (BusjeKomtZo) was snel gevonden. De makers van het gelijknamige liedje waren trouwens ook direct enthousiast. Met de kinderen heb ik de tafels op een goed moment gedemonteerd en de stoeltjes opgeknapt. Het beukenhouten meubilair was wel oud, maar echt goed. Ja, en ondertussen bleef het busje nog rijden voor het bedrijf. In de nazomer werd de wagen voor de reis klaar gemaakt door een Mercedes bedrijf, waar een neef van Michiel werkte. Met de inschrijving bij de ABC werd het plan echt haalbaar en konden wij meer mensen voor het plan winnen. Zoals het leraren team van mijn school. Ik ging immers meer dan een maand met verlof, overigens onbetaald. Michiel heeft een eigen bedrijf en kon het regelen om een maand afwezig te zijn. Zo vertrokken wij met talloze handtekeningen op de zijwanden van de wagen en een mooie stikker: Mensen in één wereld.

Met een busje naar Gambia lijkt een risicovolle onderneming. Hoe hebben jullie de reis voorbereid?
Door aan de AB Challenge deel te nemen maakten wij gebruik van een organisatie met veel ervaring. Deze rit was nr 9, geloof ik. Ik weet zeker dat onze veiligheid daardoor meer dan voldoende gewaarborgd was en het heeft ons veel werk bespaard. Maar, wij waren desnoods ook alleen vertrokken. Wij hadden de weg ook zelf kunnen vinden. Volgende keer dan maar... Een ander factor was de mentale voorbereiding: zowel Michiel als ik hadden reis ervaring in Afrika. Michiel was al een keer met de Amsterdam-Dakar mee gereden richting Gambia, maar in de woestijn van Mauritanië gestrand. Wij vonden elkaar ook in onze belangstelling voor mens en cultuur. Ik heb veel gelezen over Afrika en volg al jaren allerlei berichten en sites over Afrika reizigers. Ik heb me zelf nooit onveilig gevoeld in Afrika en heb ook uit de talloze reisberichten niet de indruk gekregen dat het echt onveilig is - zolang je een aantal zaken goed in de gaten houdt! Uiteraard spreek ik niet over oorlogsgebieden.

Bleek de bus bestand tegen de ontberingen van de Afrikaanse wegen?
Busje reed zó!!! De mensen van het Mercedes bedrijf waren ook enthousiast geraakt en hebben er voor zeker € 2000,- aan verspijkerd. Wij hadden geen noemenswaardige problemen gedurende de drie weken van de reis: 7500 km - en niet eens een lekke band! Er kwamen weliswaar allerlei vreemde geluiden uit het vooronder, maar er was nooit reden om ons echt zorgen te maken. Wij reden gewoon door en bleven alles in de gaten houden. Wat zeker mee heeft gespeeld was de rijervaring van beide chauffeurs. Michiel is een ervaren terrein rijder en ook ik rijd thuis in een Land Rover en heb ermee in de zandduinen van de Erg Oriëntal in Tunesië mijn lesgeld betaald. Wij reden beiden geconcentreerd, namen geen overbodige risico's en lieten ons lekker entertainen door Afrikaanse muziek uit de cd speler. Maar verbazing alom over de prestaties van het busje: ongelooflijk hoe dat wagentje met zijn 70 pk en 700 kg meubelen aan boord de soms verraderlijke kuilen, rul zand, al dat stof en de hitte trotseerde. Er waren (bijna) geen momenten dat wij bleven steken in het zand... Wij waren echt trots op het busje!

Wat houdt de Antwerpen - Banjul Challenge precies in?
Op de informatieavond raakten wij direct enthousiast over het verhaal van Cor de Bresser, een Nederlander, woonachtig in Antwerpen: zijn verhaal straalde betrokkenheid voor de projecten in Gambia uit, projecten die bedoeld zijn om de leefomstandigheden van mensen te verbeteren. En ondertussen: lekker rijden in oude auto's door adembenemende landschappen en over avontuurlijke wegen. Cor heeft een Stichting opgericht: Helping Hands. De ABC is een non profit organisatie, die twee keer per jaar ritten naar Gambia organiseert. Vindingrijkheid, teamgeest, uithoudingsvermogen, een sportieve instelling zijn aan te bevelen voor een dergelijke onderneming. Maar, in principe kan iedereen deel nemen. Er zat een groep antropologie studenten bij en een drie tal echtparen in de pensioenleeftijd die de hele reis door grote lol hadden met elkaar. Het is "samen uit - samen thuis" - één van de grote verschillen met bijvoorbeeld de Amsterdam-Dakar Rally. De auto's worden geveild en de (netto) inkomsten gaan naar het project waarvoor je rijdt. Soms zijn de auto's ook speciaal bedoeld voor bijvoorbeeld een ziekenhuis of een medische post en worden dan aan de beheerders overgedragen. Op dit moment (februari/maart) is er weer een groep onderweg naar Gambia - je kan de reis volgen via www.antwerpenbanjul.com. Op het sms board lees je korte berichtjes over alle perikelen van de deelnemers.

Wat zijn tot nu toe de resultaten van jullie initiatieven?
Om te beginnen hebben wij zo'n € 2000 bij elkaar gesprokkeld in de aanloop van onze trip. Het busje heeft ruim € 1700 opgebracht op de veiling. Na aftrek van belasting en veilingkosten kreeg Sulayman een cheque van ca. € 1200. Van dat geld worden de salarissen van de drie leerkrachten betaald en vergoedingen voor helpers, zoals de kokkin, die dagelijks voor de pap zorgt die de kinderen krijgen. Alles gaat via de Stichting Gambia Naar school. Ter plekke hebben wij overigens met de mensen daar een soort music box gebouwd - met de cd speler uit de auto en een 12 V zonnepaneeltje, dat ik van een collega mee kreeg. De luidsprekers, transformator en accu hebben wij erbij gekocht. Sulayman mailde onlangs dat de kleine installatie een echte bijdrage levert voor de taalontwikkeling van de kinderen - zij leren de Engelse taal, want zonder Engels kun je er niet veel... School De Lans in Brummen is bereid om af en toe goed lesmateriaal in te kopen; ik ben op dit moment bezig met telramen voor de rekenles in te kopen. Ook het schoolbord van het nieuwe lokaal hadden wij mee - in de vorm van een grote multiplex plaat op het dak waarop ik tijdens de reis geregeld heb geslapen - in mijn tentje. Het meest belangrijke is misschien dat wij voor mijn gevoel elkaar als mensen (en ook als collega's leraren) hebben ontmoet. Wij hebben er echt even samen gewerkt, quasi als buren. Sulayman mailde onlangs nog dat er o.a. door deze actie in het dorp de herkenning van hun schooltje in het dorp is gegroeid en het dorpshoofd zich heeft bedankt voor de bijdrage die de school aan Madiana Village levert. De kinderen van mijn school in Brummen hebben genoten van de filmpjes en foto's die wij mee hebben gebracht. Ik geloof dat er een lijntje is gelegd naar Gambia - een lijntje tussen mensen in één wereld. Dat vind ik zelf het mooiste resultaat.